Mart Dijkstra, inmiddels 35 jaar oud, is zijn hele leven al met het voetbalvirus besmet. Kwaliteit, maar vooral doorzettingsvermogen waren kenmerkend voor zijn stormachtige ontwikkeling, die hem zowel sportief als sociaal ondersteunden in een rijke voetbalcarrière. Als klein jongetje wist Dijkstra al dat zijn toekomst in de voetbalsport lag. Hij deelde die wens destijds met zijn klasgenootjes.
„Op de basisschool moest ik wel eens vragen beantwoorden in poeziealbums. Op de vraag wat ik later wilde worden, antwoordde ik steevast: profvoetballer. Het is nog gelukt ook, en daar ben ik zonder erover op te scheppen best trots op. Ik loop er echter zeker niet mee te koop.”
Dijkstra denkt nog niet aan stoppen
Sinds zijn basisschooltijd heeft Dijkstra een turbulente maar prachtige reis afgelegd in de avontuurlijke wereld van het voetbal. Na een lange en waardevolle profperiode speelt hij inmiddels alweer vijf jaar bij Harkemase Boys, de topamateurclub die nog altijd warme gevoelens bij hem oproept. Aan afbouwen of stoppen wil de gedreven Dijkstra nog niet denken.
„Ik ben nog steeds optimaal gemotiveerd om te trainen. Dat zal ook nooit verdwijnen. Ik ben niet van plan te stoppen; je kunt namelijk heel lang mee als je goed voor jezelf zorgt. Aan de andere kant besef ik ook dat spelen op dit niveau niet oneindig zal zijn.”
Net geen succes bij FC Groningen
Dijkstra kijkt met warme gevoelens terug op zijn carrière. In eerste instantie leek hij net niet door te breken in het profvoetbal, maar via een omweg kwam hij toch terecht in de wereld waarvan hij als kind droomde.
Als talentvol jongetje ontving hij een uitnodiging om bij de jeugd van FC Groningen te spelen. Tot en met het tweede elftal verliep alles crescendo, maar de stap naar de eerste selectie bleek nét te groot. „Ik was net niet goed genoeg,” herinnert hij zich.
SC Cambuur
Ondanks die teleurstelling wilde Dijkstra niet opgeven. Hij meldde zich aan bij Harkemase Boys, dat destijds in de Topklasse speelde. Halverwege dat seizoen vertrok trainer Henk de Jong naar SC Cambuur. De bevlogen trainer nodigde Martijn Barto en Mart Dijkstra uit om hem te volgen naar Leeuwarden.
„Ik probeer het nog een keer,” dacht Dijkstra strijdvaardig.
Sparta en NEC
De stap naar SC Cambuur luidde een prachtige profloopbaan in. Na zijn periode in Leeuwarden volgden twee jaren bij Sparta Rotterdam en daarna nog drie jaren bij NEC Nijmegen.
„Ik loop er niet mee te koop, maar ik ben best trots op dat rijtje,” zegt Dijkstra eerlijk.
De mooiste periode was in Rotterdam
Zijn mooiste periode beleefde hij naar eigen zeggen bij Sparta. Hij vertelt er nog altijd met plezier over.
„Als noorderling kwam ik ineens in Rotterdam terecht. De Rotterdamse mentaliteit beviel me wel. Je krijgt het zeker te horen als je slecht speelt, maar je krijgt daarna ook gewoon weer een schouderklopje en gaat door. Ik merkte dat ik daar meer ruggengraat door kreeg. Ik heb er een fantastische tijd beleefd. In het eerste jaar werden we kampioen in de Eerste Divisie. Ik speelde heel veel als basisspeler en had het gevoel écht bij te dragen aan de successen.”
NEC bood uitkomst
Na twee mooie jaren paste Dijkstra niet meer in de plannen van trainer Alex Pastoor. NEC bood uitkomst en haalde de gedreven verdedigende middenvelder naar Nijmegen.
„Helaas werd het geen groot succes,” vertelt hij. „Het lukte niet om de eredivisie te halen en er was regelmatig onrust bij de club.”
Goede connecties
Dijkstra heeft veel positieve dingen overgehouden aan zijn profavonturen. „Je leert omgaan met druk en presteren. Veel echte vrienden heb ik er niet aan overgehouden, maar ik heb wel veel goede connecties. Dat geldt trouwens ook voor de amateurs. Ik weet zeker dat ik, als ik ooit stop bij Harkemase Boys, een mooi netwerk overhoud. Dat is een prachtig fenomeen in de voetbalwereld.”
Dijkstra is breed geïnteresseerd
Dijkstra speelde zijn hele carrière voornamelijk als verdedigende middenvelder en maakte af en toe een uitstapje naar de verdediging. Bang voor een zwart gat na zijn actieve voetbalcarrière is hij niet.
„De passie voor actief voetbal heb ik nog steeds, maar daarnaast ben ik ook liefhebber.”
Samen met zijn vader bezoekt hij regelmatig buitenlandse steden om het voetballeven te ervaren. Zo waren ze in Glasgow voor Celtic – Rangers en genoten ze in Liverpool van het bruisende voetbal daar.
„Maar het leven bestaat niet alleen uit voetbal hoor,” benadrukt hij. „Er zijn veel meer zaken in het leven. Ik kan rustig stellen dat ik breed geïnteresseerd ben.”
