Sterk dorpsgevoel
“Hier heerst echt een saamhorigheidsgevoel”, vertelt Buitjes. “Veel betrokken leden zorgen ervoor dat de kantine goed draait en dat het op zaterdag altijd gezellig is. Voor een dorp als Zoutkamp hebben we met ongeveer 170 leden een mooie vereniging. Voetbal is hier belangrijk voor de leefbaarheid.”
Die verbondenheid verklaart volgens hem ook waarom de clubgeschiedenis nog altijd gevoelig ligt bij veel inwoners van het vissersdorp.
Fusie bleek geen gelukkig huwelijk
Een belangrijk hoofdstuk in de geschiedenis van vv Zeester speelt zich af tussen 2009 en 2014. In die periode verdween de naam SV Zeester tijdelijk uit het amateurvoetbal. De club fuseerde destijds met UVV ’70 uit Ulrum. De nieuwe vereniging kreeg de naam VVSV ’09, oftewel Vol Vertrouwen Samen Verder.
Op papier leek het een logische stap. In het amateurvoetbal werd op veel plekken gezocht naar samenwerking om clubs toekomstbestendig te houden. Maar in de praktijk bleek de samenwerking minder succesvol dan gehoopt.
Volgens Buitjes ontstond er al snel onrust over de koers die de fusieclub wilde varen.
“De bedoeling was uiteindelijk om alle elftallen volledig in Ulrum te laten spelen. Voor veel mensen in Zoutkamp ging dat simpelweg te ver.”
Meer dan alleen een locatiekwestie
Voor de Zoutkampers stond namelijk veel meer op het spel dan alleen een locatiekwestie. Het behoud van het eigen complex, de identiteit van de vereniging en het voetbal in het dorp waren belangrijke punten.
“Ons sportpark is belangrijk voor het dorp. Hier komen mensen samen. Als je je eigen accommodatie en je eigen clubgevoel dreigt kwijt te raken, raakt dat een hele gemeenschap.”
Binnen VVSV ’09 groeide het gevoel bij veel Zoutkampers dat hun bezwaren onvoldoende werden gehoord. Het draagvlak voor de samenwerking nam af en steeds meer leden wilden duidelijkheid over de toekomst van het voetbal in het dorp.
“Veel mensen wilden vooral zeker weten dat voetbal in Zoutkamp zou blijven bestaan.”
Uiteindelijk werd in 2014 besloten de samenwerking te beëindigen. Op 14 maart 2014 volgde officieel de heroprichting onder de vertrouwde naam vv Zeester.
Daarmee keerde de club terug naar haar thuishaven: sportpark Toercamp aan de Beatrixstraat in Zoutkamp.
Volgens Buitjes bewees die herstart vooral hoeveel clubliefde er nog altijd aanwezig was.
“Het liet zien hoeveel mensen hart voor Zeester hebben. Uiteindelijk wilden de mensen gewoon weer een eigen club, op een eigen sportpark, midden in Zoutkamp.”
Leven op zee
Naast zijn werkzaamheden als voorzitter leidt Buitjes een bestaan dat onlosmakelijk verbonden is met Zoutkamp: hij is garnalenvisser.
Van zondagavond tot donderdagavond bevindt hij zich vaak op zee, in Nederlandse wateren maar ook richting Duitsland en Denemarken. Dat vraagt flexibiliteit binnen het bestuur.
“Daarom plannen we vergaderingen meestal op vrijdag. Gelukkig heb ik sterke bestuursleden om mij heen. Op zaterdag ben ik eigenlijk altijd op het sportpark te vinden.”
Het vissersleven kreeg hij van huis uit mee. Zijn vader verdiende zijn brood met een eigen garnalenkotter en werkt nog altijd samen met hem.
“Wij zijn al eeuwenlang een vissersfamilie. Als kind ging ik vaak mee de zee op.”
Hoewel hij een periode uitstapte om op een baggerschip schelpen te vangen, trok de visserij uiteindelijk toch harder.
“Ik kwam erachter dat er in vissen veel meer avontuur zit. Ik kijk ernaar uit dat mijn zoon er later misschien ook instapt. Hij leeft ook echt voor het vissen.”
Ambities blijven bestaan
Sportief gezien speelt vv Zeester inmiddels alweer jaren in de Groninger vijfde klasse. Ondanks meerdere pogingen via de nacompetitie wacht promotie nog altijd.
Volgens Buitjes lijken de directe titelkansen dit seizoen verdwenen, maar de ambities blijven aanwezig. Onder trainer Jaap van der Ploeg hoopt de ploeg nog iets moois neer te zetten, waarna volgend seizoen Rowan Rozema het stokje overneemt.
“We hebben absoluut de ambitie om op een hoger niveau te kunnen voetballen.”
Toch kijkt de voorzitter ook met plezier terug op de periode waarin Zeester in de Friese competitie actief was.
“De beleving was daar groter. Bij thuiswedstrijden kwamen supporters van Friese clubs vaak massaal mee en bleven ze ook na afloop nog lang hangen.”
