‘Ik mocht eindelijk op voetbal’
Marlies Hoeksema (22) heeft het aan een blessure bij het turnen te danken dat ze op 12-jarige leeftijd eindelijk haar geliefkoosde sport voetbal mocht bedrijven. ,,Ik was altijd al gek van voetbal’’, vertelt ze. ,,Ik mocht helaas eerst van mijn vader niet met de jongetjes voetballen. Ik turnde altijd. Dat ging ook best goed. Op een gegeven moment kreeg ik een blessure, waardoor ik niet meer kon turnen. Toen mocht ik eindelijk van mijn vader op voetbal.’’
In november van het afgelopen jaar werd Marlies Hoeksema de trotse moeder van een zoontje. Het voetballen stond uiteraard even op een laag pitje, maar inmiddels voetbalt Marlies al weer volop in derde klasse afwisselend met het eerste en tweede damesteam van de voetbalvereniging SV Bedum.
“Ik ben na de winterstop net weer begonnen’’, zegt Marlies. “Voor de winterstop zaten de dames 1 aardig in de lift. Ze draaiden op een gegeven moment mee om de eerste plaats. Na de winterstop leek het of we een voorjaarsdipje hadden. We verloren een paar keer. Ik weet niet precies op welke plaats we nu staan. Dat is het laatste waar ik me in verdiep. Ik voetbal vooral voor mijn plezier. Het vorige jaar zijn we kampioen geworden. Als team hebben we toen voor elkaar gewerkt en geknokt. Dit seizoen zijn de prestaties boven verwachting goed. Er is een aantal nieuwe meiden bij gekomen. We hebben jonge meiden en een aantal van boven de dertig jaar.’’
Marlies zegt dat het damesvoetbal na de fusie in Bedum opgebloeid is. De waardering is volgens haar groot. “Het is niet meer het ondergeschoven kindje dat het eerder was’’, vertelt de in het dagelijkse leven in de zorg werkzame Marlies. “Ik kan best begrijpen dat sommige mannen er niets mee hebben. We leven echter in een moderne tijd, waarin ook het damesvoetbal is geïntegreerd. Vrouwen zijn nu gelijk aan mannen. Waarom zou er dan geen vrouwenvoetbal kunnen zijn?’’
Tien jaar geleden kreeg Marlies dus eindelijk de kans haar eerste schreden op het voetbalveld te zetten. “Ik speelde toen geregeld met de jongens mee’’, herinnert ze zich nog heel goed. “Toen er een damesafdeling kwam, speelde ik meteen als jong meisje in dat team en later speelde ik in een meisjesteam. Ik speel ondertussen al weer zeven jaar in het eerste team.’’
Marlies is in feite een multifunctionele voetbalster. Op de meeste plaatsen van het elftal komt ze uitstekend uit de voeten. “Ik ben een ‘positiehoer’, zoals ze dat noemen’’, vertelt ze met een schaterlach. “Ik ben begonnen als rechtsback. Later speelde ik in de voorhoede. Voor het teambelang speel ik op de plaats die onze trainer Albert ten Caat wenst. Spelen in de verdediging ligt me denk ik het beste.”
Marlies is bezeten van voetbal, maar ze heeft de ambitie door haar gezinsleven en drukke werkzaamheden nu op een lager pitje gezet. “Door mijn werk in het weekeinde kan ik maar een paar keer per maand spelen. Vanwege de gezinsuitbreiding kan ik ook niet altijd trainen. Voetbal is voor mij nu echt een hobby. Vroeger heb ik er wel voor geleefd. De sport op zich vind ik geweldig. Ik ben wel fanatiek en wil ook persé winnen. Ik zet er echter niet alles meer voor opzij. Het werk en mijn gezin gaan nu voor.’’
