Erik Pol (38) is er vast van overtuigd dat zijn imposante voetbalcarrière over een paar maanden ten einde is. Liefst 21 jaar, met een onderbreking van een jaar bij Hoogeveen, speelde de in Zwolle werkzame en woonachtige spits in de hoofdmacht van HODO. Pol stopt aan het eind van het seizoen abrupt met voetballen. “Het is over en uit”, zegt Pol resoluut. “Ik ben aan het afbouwen. Ik train nog wel, maar wedstrijden speel ik nauwelijks meer.”
De voetbalsport is voor Pol in mei in alle opzichten verleden tijd. “Ik zie het niet zitten om in een lager elftal te spelen. Ik heb ook geen zin om me bij een vereniging hier in Zwolle aan te melden. Ik wil echter wel fit blijven. Daarom ga ik in de toekomst aan fitness doen.”
De betrokkenheid bij HODO is midden in zijn laatste seizoen nog zeer groot. Pol leeft intens mee met het elftal. De degradatie van het afgelopen seizoen was min of meer logisch vindt hij. Op dit moment zijn de prestaties van HODO in de tweede klasse L van het zondagvoetbal nog niet echt om over naar huis te schrijven. “Onze trainer Jan Wielink is bezig om het elftal stabieler te krijgen”, legt Pol uit. “Er hebben in het elftal veel wisselingen plaats gevonden. Het vertrek van Robert Schonewille (MSC) en Eduard Schonewile (Elim) was ook een aderlating. Men hoeft echter niet bang te zijn dat we dit jaar weer degraderen. Daar hebben we een te goede ploeg voor. HODO hoort met dit elftal in de tweede klasse thuis.”
Praten over al die jaren in het eerste elftal van HODO is voor Pol een waar genoegen. Hij beleefde vele hoogtepunten, maar dieptepunten zoals verschillende knieoperaties bleven hem ook niet bespaard. “Ik was vooral een dienende speler voor spits Dennis Kuiper”, beschrijft Pol zijn eigen capaciteiten.
De verschillende kampioenschappen met HODO op het veld en in de zaal op het Protos-Weering-Zaalvoetbaltoernooi ziet hij als absolute hoogtepunten, maar persoonlijke momenten kan hij nog altijd moeiteloos op het netvlies toveren. Zijn debuut als 16-jarige jongen tegen Weiteveense Boys en zijn eerste goal kan hij zich nog goed herinneren. Tegen Twedo maakte hij ooit zijn mooiste doelpunt. “Het was een omhaal à la Van Basten”, mijmert hij.
