Op 1 juli loopt de tweede termijn van Wubbo Mulder (55) als voorzitter van v.v. Veelerveen af. Daarmee zit hij er dan zes jaar op als preses van de karakteristieke vereniging. Mulder is onlangs verhuisd naar Winschoten, maar zijn hart ligt al jarenlang bij zijn geliefde club in Veelerveen. En dat zal, zo weet hij zeker, nooit veranderen.
Mulder zet zich al vele jaren met ziel en zaligheid in voor de club waar zijn zoon Ivar in het eerste elftal speelt. Zijn betrokkenheid gaat verder dan alleen bestuurlijke taken. Ook nu, en in het verleden, vervult hij uiteenlopende functies binnen de vereniging. Sterker nog: Mulder heeft momenteel een dubbelfunctie. Naast voorzitter is hij met regelmaat ook verzorger van het eerste elftal, dat tijdens de winterstop trots bovenaan staat in de vierde klasse B van het zondagvoetbal.
„De ene keer ben ik verzorger en de andere keer voorzitter. Dat is voor mij geen enkel probleem, want Veelerveen zit diep in mijn hart.”
Bevlogen voorzitter
Mulder praat bevlogen over alles wat Veelerveen aangaat. Sportief leeft hij intens mee met de prestaties van de elftallen, bestuurlijk is hij eveneens goed onderlegd. Hij heeft regelmatig overleg met de gemeente, bijvoorbeeld over sportpark Veelerveen. Mulder zou het een geweldige prestatie vinden als de club weer de derde klasse weet te bereiken.
„In een ver grijs verleden speelden we zelfs korte tijd in de eerste klasse, maar dat was nog vóór de invoering van het betaalde voetbal,” weet hij. „Helaas hebben we nu weinig jeugd. In Veelerveen zijn geen basisscholen meer. De jeugd speelt tegenwoordig in Westerwolde. We hebben nog drie seniorenteams. Daarnaast speelt een dames- en een zaterdagteam in samenwerking met Westerwolde.”
De ‘Goddelijke Kanaries’
De oudere spelers komen door fysieke klachten steeds minder in actie. Mulder mijmert met weemoed over het roemruchte derde elftal, waarin hij zelf ook speelde.
„We stonden bekend als de ‘Goddelijke Kanaries’. Het was een echt vriendenteam. Ons lid Erik Rouppé schreef altijd prachtige verhalen, waarin iedere speler een bijnaam kreeg. Ik werd ‘Z-side Mulder’ genoemd, omdat ik regelmatig bij FC Groningen op de tribune zat.”
Plannen en wensen voor de accommodatie
Over de accommodatie van v.v Veelerveen is Mulder tevreden, al zijn er nog wensen.
„Het onderhoud is met de gemeente prima geregeld,” vertelt hij. „Er zijn plannen om de duurzaamheid van het complex te verbeteren. Daarnaast hopen we ooit verlichting rondom het hoofdveld te krijgen. Nu is er alleen verlichting bij het trainingsveld, zonder omheining.”
Ook het karakteristieke clubgebouw mag wat Mulder betreft een opknapbeurt krijgen. Hij hoopt dat de gemeente hiervoor subsidie beschikbaar stelt. Aan inzet vanuit de club zal het niet liggen.
„Elke maandag komt er een groep gepensioneerde oud-leden om klusjes te doen op de accommodatie. Die mensen zijn goud waard.”
Mensen moet je koesteren
Volgens Mulder houdt het voorzitterschap meer in dan alleen vergaderingen leiden.
„Ik vind het belangrijk om bij thuiswedstrijden sponsors te ontvangen en oudere leden in het zonnetje te zetten. Laatst hadden we iemand die zeventig jaar lid was. Zulke mensen moet je koesteren.”
Van jeugdbestuur naar voorzittersstoel
Mulder is niet zijn hele leven bij v.v. Veelerveen betrokken geweest. Als kind woonde hij in Veele en voetbalde hij bij Vlagtwedde. Later speelde hij bij Westerwolde, tot zijn 28e. Daarna stopte hij enkele jaren.
Toen zijn vijfjarige zoon lid werd van Veelerveen, werd Mulder spelend lid. Niet veel later volgden taken als leider en trainer.
„Toen begon het weer te kriebelen,” herinnert hij zich. „Ik ging eerst niet spelen omdat ik een seizoenkaart van FC Groningen had. Die heb ik opgezegd toen mijn zoon in het eerste elftal kwam. Ik zat al in het jeugdbestuur, stapte daarna in het hoofdbestuur en niet veel later werd ik voorzitter.”
Van dieptepunt naar hoogtepunt
Mulder is bijzonder trots op de manier waarop Veelerveen zich uit een sportief dieptepunt heeft weten te werken.
„Het ging sportief heel slecht. We hadden nauwelijks een volwaardig eerste elftal en stopten na tien wedstrijden met de competitie. Daarna hebben we de schouders eronder gezet. Met hulp van sponsoren haalden we oud-eerste-elftalspelers terug. We begonnen opnieuw in de vijfde klasse en promoveerden twee keer op rij tot de derde klasse. Saamhorigheid speelde daarin een enorme rol.”
Pinkstertoernooi als hoogtepunt
Een jaarlijks hoogtepunt is het pinkstertoernooi van v.v. Veelerveen.
„Oorspronkelijk was het een horecatoernooi,” vertelt Mulder. „Nu doen ook vriendenploegen en bedrijven mee. We spelen zeventallen en in elk team moeten twee vrouwen meedoen. Het is inmiddels uitgegroeid tot een enorm drukbezocht toernooi.”
Het vaantje van v.v. Veelerveen
Mulder sluit af met een prachtige anekdote.
„In Studio Sport kwam ooit iemand aan het woord die van elke amateurclub een vaantje verzamelde. Hij miste alleen Veelerveen nog. Toevallig werkte een lid van ons destijds in de haven van Rotterdam. Die gaf hem een vaantje. Later hebben we hem uitgenodigd om een wedstrijd bij ons te bezoeken. Hij kwam met de trein, bezocht onze club en ging weer tevreden terug. Dat typeert Veelerveen.”
