De winterstop is net voorbij en dat geldt ook voor Velocitas 1897, de trotse koploper van de eerste klasse H van het amateurvoetbal. Tijdens de feestdagen is de druk er even af geweest voor hoofdtrainer Robbie Wentink (41). Toch blijft er voor Wentink voldoende ruimte om zich ook in zo’n voetballoze periode als een bezige bij te manifesteren. Er zijn meer dan genoeg activiteiten waarin hij zijn energie kwijt kan.
Als leraar lichamelijke opvoeding aan het Willem Lodewijk Gymnasium in Groningen kan Wentink zich sportief volop uitleven. Daarnaast ziet hij zijn rol als gezinshoofd als een belangrijk en wezenlijk onderdeel van zijn leven.
Niet bezeten van voetbal
Zo staat er binnenkort een verhuizing van Assen naar zijn voormalige woonplaats Groningen op het programma, samen met zijn vriendin en hun twee kinderen van zeven en vijf jaar. En als er nog een vrij moment overblijft, luistert Wentink graag naar podcasts. Niet alleen sport gerelateerd, maar ook verhalen over onopgeloste misdrijven of de menselijke psyche.
Wentink is gek op voetbal, maar zeker niet bezeten.
„Als trainer heb ik natuurlijk heel veel met voetbal te maken en kijk ook andere wedstrijden, maar ik vind het daarnaast ook belangrijk om tijd te maken voor andere dingen, zoals mijn gezin en persoonlijke interesses. Daarom denk ik dat ik niet echt in het betaalde voetbal zou passen. Het amateur- en divisievoetbal is heel goed te combineren met werk en privé. Dat maakt het voor mij aantrekkelijk. Ik ben zeker ambitieus als trainer, maar wel op een manier die past bij een goede balans.”
Verbinden bij Velocitas 1897
Over zijn toekomst in het voetbal wil Wentink zich voorlopig niet uitlaten. Zijn volledige focus ligt momenteel bij Velocitas 1897. En dat is niet zonder reden, want de Groninger amateurclub beleeft sportief gezien gouden tijden. Wentink is blij dat hij daar zijn bijdrage aan mag leveren.
„Ik heb bij meerdere clubs mooie tijden meegemaakt, maar wat hier bij Velocitas 1897 gebeurt is wel heel bijzonder,” zegt hij. „De club voelt als een rustige vereniging met een duidelijke visie. Net als bij veel dorpsclubs draait het hier om verbinden. Dat werkt ontzettend prettig.”
Van vijfde klasse naar koploper
Wentink kijkt met respect naar de manier waarop Velocitas 1897 zich in korte tijd omhoog heeft gewerkt.
„Zeven jaar geleden konden clubs nog niet parallel overstappen en moest Velocitas onderaan in de vijfde klasse beginnen. Het beleid was om met eigen jongens successen te boeken. Dat heeft geleid tot meerdere promoties op rij.”
Ook dit seizoen verrast Velocitas vriend en vijand. De koppositie voedt de gedachte aan een nieuw kampioenschap, maar Wentink blijft realistisch.
„Vier punten voorsprong is absoluut geen garantie. Je kunt het vergelijken met de Eredivisie: het verschil tussen plek vier en dertien is minimaal. Dat geldt in onze klasse ook. Clubs als LAC Frisia en Buitenpost kunnen straks nog flink roet in het eten gooien. We worden niet zomaar kampioen.”
Sterke staf en ondersteuning
Wentink benadrukt dat de prestaties mede te danken zijn aan de sterke ondersteuning binnen de club.
„Fysio Vogelzang is voor ons echt een schot in de roos,” zegt hij. „Daarnaast word ik ondersteund door een uitstekende staf: veldtrainer Oscar Barrow, keeperstrainer Ivan Landlust en Erik Wormmeester.”
Met Landlust kent Wentink een lange historie. „We kennen elkaar al sinds mijn jeugd bij VV Paddepoel. Later kwamen we elkaar weer tegen bij SV Bedum. Ik ging daarna naar Pelikaan S en Ivan naar Velocitas. Nu werken we hier weer samen.”
Erik Wormmeester heeft een stapje terug gedaan op het veld en richt zich meer op beleidsmatige en organisatorische zaken binnen de club. „Hij bewaakt de clubcultuur en is daarin ontzettend waardevol.”
Hoogtepunten op menselijk vlak
Wentink begon zijn trainersloopbaan bij VV Paddepoel en maakte al snel de overstap naar Oranje Nassau, waar hij na twee jaar Hoofd Jeugdopleiding werd. Inmiddels is hij neergestreken bij Velocitas 1897. De successen zijn mooi, maar voor Wentink zit de echte waarde vooral in het menselijke aspect.
De gewonnen bekerfinale van vorig seizoen beschouwt hij als een groot sportief hoogtepunt. Ook aan zijn periode bij Pelikaan S bewaart hij warme herinneringen, ondanks de degradatie uit de Vierde Divisie.
„Voor de buitenwereld leek het een rampjaar,” vertelt Wentink. „Maar ik heb daar misschien wel mijn mooiste periode beleefd. We zaten na trainingen soms tot middernacht in de kantine verhalen te delen. Bij elke club is het anders. Ik ben denk ik een beetje een kameleon: ik beweeg me makkelijk tussen verschillende culturen. Dat is een kracht, maar kan ook een valkuil zijn.
Mooiste herinnering bij Omlandia
Na enig nadenken noemt Wentink zijn periode bij Omlandia als het mooiste moment uit zijn trainerscarrière. Dertien jaar geleden kreeg hij een telefoontje van voorzitter Wim Bathoorn met de vraag of hij een kop koffie wilde komen drinken. Het gesprek in Ten Boer duurde drie uur en werd gevolgd door een ontmoeting met de spelersraad.
„Een kwartier nadat ik was weggereden, werd ik alweer gebeld. Of ik direct wilde tekenen,” herinnert Wentink zich. „Omlandia werd mijn eerste club als hoofdtrainer. Ik heb daar een fantastische tijd gehad en ben de voorzitter en spelersraad daar nog altijd dankbaar voor.”
Sociale factor centraal
De sociale kant van het leven speelt voor Wentink een grote rol, zowel binnen het voetbal als daarbuiten.
„Ik vind het belangrijk om met mensen uit alle geledingen om te gaan, ook met de jeugd. Ik ben bijvoorbeeld leider van het team waarin mijn zoontje speelt. Die combinatie van gezin en voetbal is prachtig.”
Ook bij zijn dochter is hij nadrukkelijk aanwezig. „Ik kan intens genieten van haar zwemlessen. Onlangs zegde ik zelfs een wedstrijd tegen WVV af omdat mijn zoontje moest afzwemmen. Dat vond ik belangrijk. Velocitas had daar alle begrip voor en ik kon het laatste deel van de wedstrijd nog meepakken.”
