Continuïteit & betrokkenheid
Wie op een zaterdagmiddag langs de velden van SC Angelslo loopt, ziet misschien “gewoon” een amateurclub. Kinderen die hun tas neergooien in de kleedkamer. Vrijwilligers die koffie schenken. Supporters die langs de lijn mopperen op de scheidsrechter en daarna samen een biertje drinken.
Maar wie beter kijkt, ziet iets anders: een club waar zestig jaar aan voetbalverhalen in de lucht hangen.
SC Angelslo is zo’n vereniging die diep in de wijk verankerd zit. Geen snelle successen, geen grote woorden, maar continuïteit, betrokkenheid en generaties die elkaar opvolgen. En soms, heel soms, staat er een jongen op die verder komt dan de wijk. Zoals Berry Hoogeveen.
Een club geboren uit de wijk
SC Angelslo werd eind 1965 opgericht in een wijk die volop in ontwikkeling was. Angelslo groeide, gezinnen vestigden zich en fabrieksarbeiders draaiden ploegendiensten. Voetbal werd een logische uitlaatklep. Niet alleen om te sporten, maar om elkaar te ontmoeten.
De keuze voor zaterdagvoetbal was praktisch: het paste bij de werktijden van veel leden. Maar het typeert ook de mentaliteit van de club. SC Angelslo was er voor de mensen uit de buurt. Toegankelijk, herkenbaar en zonder drempels.
In de jaren ’70 en ’80 groeide de vereniging verder. Het eerste elftal kende sportieve hoogtepunten en wedstrijden waar de hele wijk voor uitliep. Oude leden vertellen nog steeds over duels waarin iedereen elkaar kende, op het veld én daarbuiten. De club was een verlengstuk van de straat.
Toch zat de kracht van Angelslo nooit alleen in prestaties. De club werd een plek waar jeugd terechtkon, waar vrijwilligers het verschil maakten en waar voetbal vooral samen werd beleefd.
De jongen van het veldje
n die omgeving groeide Berry Hoogeveen op. Een Emmer jongen met talent en drive. Zoals zovelen begon hij niet met een strak uitgestippeld plan richting het profvoetbal. Hij begon simpelweg met spelen.
„SC Angelslo is en was voor mij altijd een hele fijne en warme club,” herinnert de inmiddels 47-jarige Hoogeveen zich nog goed. „Mijn vader en mijn acht jaar oudere broer speelden er ook. Ik weet nog goed dat SC Angelslo een groot complex had. Dat heb ik altijd heel mooi gevonden. In mijn onbezorgde jeugd kon ik thuis altijd op pleintjes of tegen een muurtje voetballen. Dat ging gewoon door bij SC Angelslo.”
Bij SC Angelslo leerde hij de basis: techniek, spelplezier en omgaan met winnen en verliezen. Maar misschien nog belangrijker: hij leerde wat teamgevoel is.
„Dat teamgevoel heb ik bij SC Angelslo altijd ervaren,” vertelt Hoogeveen. „We moesten het samen doen. Ik speelde er altijd met leuke jongens om me heen. Daarom heb ik altijd een sterk teamgevoel gehad. Dat had ik trouwens ook bij mijn volgende clubs. Daar merkte ik ook dat ik een teamspeler ben.”
Zijn kwaliteiten vielen op. De stap naar de jeugdopleiding van FC Emmen volgde.
„Ik had het erg naar mijn zin bij SC Angelslo, maar wilde toch graag op een hoger niveau spelen. Daarom heb ik me, na overleg met mijn vader, bij FC Emmen aangemeld.”
Van SC Angelslo naar de profwereld
Hoogeveen debuteerde eind jaren ’90 in het betaalde voetbal. Geen bliksemcarrière met internationale headlines, maar een degelijke en respectabele profloopbaan. En juist dat maakt zijn verhaal herkenbaar voor amateurvoetballers.
Hij speelde onder meer voor Heracles Almelo, BV Veendam en SC Cambuur. Clubs waar hard werken, discipline en betrouwbaarheid net zo belangrijk zijn als talent.
„Bij mijn clubs in het betaalde voetbal waren discipline en hard werken belangrijk,” blikt Hoogeveen terug. „Ik speelde het liefst niet te ver van Emmen vandaan. Er waren wel opties uit andere delen van het land, maar ik bleef het liefst in het noorden. Ik koos bewust voor de vertrouwde omgeving. Bij de noordelijke clubs was het altijd hard werken.”
Bij Emmen begon hij in de jeugd en speelde daarna in het tweede elftal onder trainer Jan de Jonge.
„Ik had een goede klik met hem. Toen hij later hoofdtrainer werd, kreeg ik ook mijn kans. Talent alleen is niet voldoende, je moet er ook de mentaliteit voor hebben. Ik ben uiteindelijk blij met wat ik bereikt heb. Ik was behoorlijk allround en kon op meerdere posities uit de voeten. Dankzij mijn snelheid, mijn schot en mijn kopkracht heb ik toch veel bereikt.”
Voor SC Angelslo werd hij daarmee een uithangbord. Niet omdat de club zichzelf op de borst klopte, maar omdat zijn route liet zien wat mogelijk is.
Liefde voor het spel stopt niet bij de profs
Wat veel oud-profs onderscheidt, is hoe ze omgaan met het leven na de tribunes. Bij Hoogeveen bleef de liefde voor voetbal zichtbaar.
Hij speelde nog op hoog amateurniveau en was actief in het zaalvoetbal, waar techniek en handelingssnelheid centraal staan. Later stond hij langs de lijn als trainer, onder meer bij DZOH.
„Ik ben er later toch weer ingestapt op amateurniveau. Ik speelde op 38-jarige leeftijd nog bij DZOH. Samen met mijn vriend Roy Stroeve ben ik twee keer gevraagd als interim-trainer. Anderhalf jaar geleden ben ik gestopt bij het eerste van DZOH. Ik ben nog wel een jaar assistent van trainer Karlo Meppelink geweest.”
Toch koos hij bewust voor zijn gezin.
„Ik heb twee jongens die bij DZOH voetballen. Die wil ik ook graag zien spelen. Dat weegt voor mij zwaarder dan mijn ambitie.”
En ergens, in dat geheel, blijft SC Angelslo de stille basis. De plek waar het begon. Zonder druk. Zonder verwachtingen. Alleen met een bal en een doel.
Wat 60 jaar SC Angelslo écht betekent
Een jubileum gaat vaak over jaartallen en kampioenschappen. Maar bij een club als SC Angelslo gaat het om impact.
Zestig jaar Angelslo betekent:
• Duizenden jeugdtrainingen
• Ontelbare vrijwilligersuren
• Vriendschappen die langer duren dan carrières
• Een omgeving waarin kinderen zichzelf kunnen zijn
De club heeft generaties zien komen en gaan. Wijken veranderen, tijden veranderen, voetbal verandert. Maar de kern blijft: een plek waar iedereen welkom is.
„Het voetbal laat me nooit helemaal los,” zegt Hoogeveen. „Ik speel nog in de zaal en bezoek regelmatig wedstrijden. Daar kom ik vaak vrienden uit de voetbalwereld tegen.”
De waarde van een begin
Misschien zit de kracht van SC Angelslo wel in dat ene simpele gegeven: ergens moet je beginnen. Elke prof, elke topamateur en elke trainer heeft ooit zijn eerste bal geraakt op een veld zonder tribunes.
Voor Hoogeveen lag dat begin in Angelslo. Voor nieuwe generaties ligt het daar nog steeds.
En zolang er op zaterdag kinderen met te grote shirts en vieze knieën rondlopen, is de missie van de club geslaagd. Dan leeft die zestig jaar geschiedenis niet alleen in het jubileumboek, maar vooral op het veld.
Tot slot
Voetbalgeschiedenis wordt vaak geschreven in stadions. Maar ze begint op bijvelden. Bij wijkclubs. Bij verenigingen zoals SC Angelslo.
Zestig jaar na de oprichting staat de club er nog. Niet als fabriek van profs, maar als fundament van voetbalplezier.
En soms, heel soms, loopt er een jongen rond die verder komt dan hij zelf ooit dacht.
In Angelslo weten ze dat al zestig jaar.
