Zeljko Djukic van FVV is met regelmaat ‘De Bob’

Door Jan Houwing

Zeljko Djukic pendelt samen met zijn trainer Henk de Koe een paar keer per week vanaf zijn woonplaats heen en weer vanaf Groningen naar Hoogezand. De 38-jarige speler van FVV fungeert dan beurtelings met zijn trainer als ‘De Bob’. ,,Als De koe rijdt, kan ik een biertje drinken en als ik rijd mag hij een drankje nemen. We nemen ook af en toe wel eens de trein, hoor. Dan kunnen we beiden na afloop van de derde helft genieten’’, lacht de snoeiharde kopsterke voorstopper van de zondag derdeklasser uit Hoogezand.

In Nederland volwassen geworden

Op 17-jarig leeftijd verkaste het gezin Djukic vanwege ziekte van zijn zus van Bosnië naar Nederland. Zijn ouders, zus en hijzelf vestigden zich aanvankelijk in Zwolle, maar al snel werd Groningen de nieuwe leefomgeving van de familie Djukic. Zeljko Djukic is inmiddels volledig geïntegreerd, spreekt vloeiend Nederlands en zette zijn voetballoopbaan hier voort. Via De Vogels (nu SC Stadspark), Holwierde, weer De Vogels en GRC belandde Djukic na een onderbreking uiteindelijk bij FVV. Daar speelt hij alweer voor het tweede seizoen onder leiding van zijn oude trainer van De Vogels Henk de Koe. ,,Ik ben hier volwassen geworden, heb hier mijn vrienden gevonden, mijn vrouw ontmoet en twee kinderen gekregen. Ik heb nog wel contact met familie in Bosnië, maar ga nooit meer weg uit Groningen.’’

Trainerscursus

FVV heeft zich na een matige competitiestart dit seizoen omhoog gewerkt tot de middenmootpositie. ,,We hebben helaas een krappe selectie. We zijn een voetballend elftal, maar kunnen als het moet ook de mouwen opstropen.’’ Djukic weet dat het einde van zijn voetbalcarrière in zicht is, maar hoopt dat er daarna een loopbaan als trainer voor hem in het verschiet ligt. ‘’Ik twijfel een beetje of ik nog doorga. Ik voel al wel wat pijntjes. Ik hoop dat ze me bij FVV de gelegenheid geven om een trainerscursus te kunnen volgen.’’

Hoogtepunt

De promotie met de Vogels in het allesbeslissende duel met Holwierde ziet Djukic nog steeds als het grootste hoogtepunt uit zijn carrière. ,,We speelden voor 4000 man publiek. Ik vond voetbal toen al een geweldig spel, maar ik leefde niet altijd voor de sport. Misschien had er meer in gezeten, maar ik heb nergens spijt van.’’

 

Foto: Patrick Oosting

Delen

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email een vriend

Word lid van onze nieuwsbrief​