Oorlog in mijn hoofd

Door Jan Houwing

Flinkheid

Ze vroeg voorzichtig aan me, schrijf een verhaal. Een verhaal over een van mijn grootste passies in het leven. Ik kon dit alles behalve afslaan, die passie die ik ook samen met haar en miljoenen anderen beleefde.

Piepklein en piepjong. Nog geen 8 jaar oud en ook nog geen enkele belevenis van wat er in die grootte wereld gaande was. Voorzichtig betrad ze dat enorme groene veld met een net voor kerst gekregen nieuwe outfit. Een voetbal shirtje in maat XS, mooie blokletters haar naam erop en niet te missen het lievelingsnummer op haar rug. Ze had het lef, om die eerste moeilijke en grote stap te nemen en het veld op te lopen. De jongens van haar leeftijd, toen die tijd, nog totaal overdonderd dat daar toch echt een meisje het veld op kwam lopen. Ze vonden het allemaal wel humor, een meisje die tegen een bal komt aantrappen kon je ze horen denken. “Meisjes kunnen helemaal niet voetballen” zei diegene met de grootste mond van het stel. Het klonk vastberaden maar er vond toch echt een lichte twijfeling in zijn stem plaats. Want dat meisje wat zogenaamd niet kon voetballen liep zelfverzekerd naar de bal ergens midden op het veld. Ze gooide haar bidon aan de kant en versnelde haar pas richting de ronde voetbal. Ze kwam aan en wou laten zien dat ze daadwerkelijk wel een bal kon raken, die stomme jongens. Ze zwaaide haar been naar achter om vol uit te halen en in plaats van de bal raakte ze vol de graspol die uitstak. De jongens zouden hun gelijk halen, ze viel vol met haar gezicht en haren in een hoge staart in het gras. Terwijl ze lag te grashappen konden de jongens alleen maar lachen. Niemand geloofde in het feit dat zij het zou kunnen.

De volgende week, op het zelfde tijdstip stond ze er weer. Totaal tegen iedereen zijn verwachtingen in nam ze een nog veel zwaardere stap dan de eerste eigelijk was. Ze besloot om het nog een keer te proberen. Zelfs na dat het zo enorm mislukt was. Het durf, lef en zelfvertrouwen wat veel mensen missen had dit meisje wel. Het lukte ook deze week niet, en de week erna lukte het ook niet. Maar ze gaf niet op, ze ging door. Er hoefde niemand in haar te geloven, als ze zichzelf maar geloofde dat het op een dag zou gaan zoals zij het voor zich zag.

Die dag kwam. Natuurlijk zou die dag komen met zo’n bijzonder groot doorzettingsvermogen. Blauwe plekken, veel gras van dichtbij bekeken, maar die dag was er. Ze speelde bij jong oranje, dolde de jongens die toen niet in haar geloofde, ze haalde de top, speelde tegen topclubs, was tevreden over haar eigen voetbalspel. Maar er was maar 1 ding wat het belangrijkst en dat was de kracht die ze uit de sport kon halen. Dingen die er toen op bijna 8-jarige leeftijd nog niet toe deden kon ze nu aan omdat ze een enorme mentaliteit had ontwikkeld. Ze kon haar emotie, gevoel en zwaktes omzetten in kracht. Kracht waarmee ze zichzelf door alle negatieve kanten van het leven kon slepen.

Als ze woedend was, vond ze de kracht om met de bal de rechter kruising prachtig te vinden. Ook als ze blij, depressief, verdrietig, angstig of gelukkig was lukte het. En zelfs als het niet lukte, pakte ze zichzelf bij de kleren en liet ze de mentaliteit die ze een paar jaar geleden al had winnen. Ze probeerde het opnieuw en liet haar hoofd nooit zakken. Laten we het ook proberen, altijd proberen. Laten we als we een 3 hebben gehaald voor wiskunde kunnen zeggen volgende keer haal ik hoger. Laten we gewoon een voorbeeld nemen aan dat bijna 8-jarige meisje die het telkens opnieuw probeerde om haar doel te bereiken. Zo kunnen we altijd trots terug kijken naar de dingen die we hebben gedaan. Trots op elkaar en onszelf voor het feit dat we het hebben geprobeerd, in plaats van ons hoofd te hebben laten hangen.

Opgedragen aan Esmee Budike.

en nu ook aan: Fauve Lebbink

Delen

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on email
Email een vriend

Word lid van onze nieuwsbrief​