Jaren geleden gold LEO als het kleine dorpsclubje uit Loon. Het dorp onder de rook van Assen kon in die dagen met moeite een paar elftallen op de been brengen. In de 21ste eeuw is er veel veranderd. Door de komst van de aan Loon grenzende Asser buitenwijk Marsdijk schoot LEO in ledenaantal als een komeet omhoog. LEO heeft ondertussen 550 leden. Voorzitter Ben van Duivenvoorde is apetrots op de instelling, de sfeer en vooral de samenwerking tussen de traditionele leden uit Loon en de nieuw generatie uit Marsdijk. Van Duivenvoorde reageert op een aantal op LEO betrekking hebbende onderwerpen.
Nieuwbouw?
We hebben eind oktober een feestelijke heropening gehad van onze sportaccommodatie ‘Marsdiek’. Er zijn nieuwe kleedkamers gekomen, het terras is omheind, de hal van het clubgebouw is gewijzigd en het gewone gras van het jeugdveld voor de E- en F jeugd is vervangen door kunstgras. De kleedkamers zijn nu door binnendeuren te bereiken. De verlichting geschiedt door sensoren. Alle schakelaars zijn er verdwenen. De verwarming is bovenin. De knoppen zitten ook bovenin en zijn altijd goed ingeschakeld. Het is allemaal van heel degelijke kwaliteit. Het is gerealiseerd door een team van mensen waar we trots op zijn. We hadden ook graag meer velden gekregen. Dat zat er vanwege het natuurlandschap echter niet in. We kunnen gelukkig de twee kunstgrasvelden die we tot onze beschikking hebben wel intensief bespelen.
Ledenstop?
Aan een kledenstop denken we niet. Het blijft in het weekeinde altijd hectisch, maar we hoeven door een goede organisatie niemand teleur te stellen. We hebben nog steeds aanwas. Je moet echter ook reëel zijn. Veel spelers zullen als ze een jaar of achttien zijn afhaken. Ik verwacht echter ook niet dat de wijk Marsdijk gaat vergrijzen. De ouderen trekken er meestal weg en de jonge gezinnen blijven zich in Marsdijk vestigen. Door de grootte van onze vereniging horen we er helemaal bij in Assen. We zijn nu niet meer kleiner dan de andere clubs.”
LEO en het verleden?
“We merken dat de traditionele bevolking van Loon zich nog altijd erg betrokken voelt bij LEO. Er bestaat een zeer goede band met de bewoners van Loon. LEO is en blijft ook de voetbalvereniging uit Loon. De bevolking uit Loon helpt altijd heel intensief mee. Bepaalde tradities als de Triathloon blijven ook behouden. We horen nog wel eens de legendarische kreet ‘Eerst hen Boes dan hen hoes’(Boes was de plaatselijke dorpskroeg van weleer), maar dat is nu toch wel nostalgie. Het verleden wordt echter door iedereen wel gekoesterd.”
LEO in sportief opzicht?
“Het vorige seizoen deden we het fantastisch. Dit jaar gaat het in de vierde klasse helaas wat minder goed. De ingepaste jeugd moet nog wennen aan het niveau. We gaan er echter wel voor. We hebben nu momenteel niet de ambitie om te promoveren. We willen in de toekomst wel graag een stabiele derdeklasser worden.”
Tradities?
“Ik woon in de wijk Marsdijk en kom hier oorspronkelijk niet vandaan. Ik heb me de ogen uitgekeken toen we van de zesde naar de vijfde klasse promoveerden. Het elftal ging met een boerenkar met muziek en veel bier door Marsdijk. Iedereen vond dat je bij zo’ n feest wel een keertje gek mocht doen. Toen we naar de vierde klasse promoveerden ging het er nog gekker aan toe. Er was een nog grotere kar met nog meer muziek en nog veel meer bier en we gingen weer onder groot enthousiasme door de wijk.”
Noaberplicht?
De mensen voelen het als een verplichting om veel voor elkaar te doen. Ik heb het aan den lijve ondervonden. Ik was net voorzitter toen ik een paar van die hoge stamtafels in de kantine ontdekte. Ik vond ze erg mooi. Ik vroeg wie ze gemaakt hadden. Niemand wist het echter. Een paar weken later kwam er plotseling een auto bij mij de oprit oprijden. Enkele mannen zetten vervolgens twee van die stamtafels bij mij in de tuin. Ik hoefde ze alleen maar even te schilderen. Ik vroeg waar ze vandaan kwamen,. Dat wisten ze niet. Later ben ik er achter gekomen wie dat gedaan hadden. Zulke dingen zijn heel normaal in Loon. Die mensen hebben allemaal hart voor elkaar.”
