Menu

Jan Houwing

Scheidsrechter Pieter Jan Lubberts wil eerlijk wedstrijd fluiten

ASSEN – Scheidsrechter Pieter Jan Lubberts (69) heeft er nog altijd veel lol in: ,,Je hobby uitoefenen tussen 22 jonge spelers in. Maar dan wel eerlijk, anders hoeft het voor mij niet. Als scheidsrechter moet je proberen zo weinig mogelijk op te vallen.’’

vv Harkstede

Het is duidelijk! Referee Lubberts heeft een bloedhekel aan gemeenheid, doortraptheid en oneerlijkheid. In het hele leven, maar vooral als de geboren Groninger op het voetbalveld staat. Zelf was hij geen begenadigd voetballer: ,,Ik heb een paar wedstrijden in het eerste van vv Harkstede gespeeld. Daarnaast stond ik vooral vaak reserve.’’ De liefde voor de voetbalsport was echter erg groot. Op Goede Vrijdag 7 april 1950 kwam Lubberts ter wereld in Harkstede. Vanaf zijn 12e jaar (eerder mocht dat nog niet van de KNVB) was hij jeugdlid bij vv Harkstede. Voetballen was zijn lust en zijn leven en de jonge voetballer genoot. Totdat hij thuis kwam op een zaterdag en zwaar de pé in had. ,,Ik smeet de voetbalschoenen weg en zei tegen mijn pa: Wat een thuisfluiter hadden we vandaag. Die man was zo gemeen. Als het weer oorlog wordt, schiet ik die scheidsrechter van vandaag hartstikke dood.’’ De vader van Lubberts schrok en bedaarde zijn puberzoon. Vanaf dat moment stond het voor Pieter Jan echter vast: ,,Ik word scheidsrechter, word nooit een thuisfluiter en zal mijn wedstrijden zo eerlijk mogelijk fluiten.’’

Niet voor de gek houden

Jaren later kan Lubberts zich het geval nog goed voor de geest halen. ,,Kijk, dat geldt nu ook nog. Kleine kinderen kun je niet voor de gek houden. Een foutje kun je een keer maken, maar je moet zo fluiten dat ze denken: verrek, de scheidsrechter is er ook nog. ’’Het interview vindt plaats net na het laatste competitieduel tussen twee jeugdelftallen van LEO en ACV op een dinsdagavond, begin juni. ,,Ach, ze zochten nog een scheidsrechter en ik woon aan de buitenkant van Assen, 300 meter van het veld van LEO af. En dan weten ze me wel te vinden.’’Het duel verliep zoals bijna altijd probleemloos, want Lubberts geeft en gaf zelden een gele of rode kaart. ,,Ik kan nog altijd goed overweg met de jeugd. Één keer waarschuwen moet genoeg zijn, zei mijn vader vroeger al. Dat hanteer ik en dat straalt er bij mijn fluiten wel vanaf.’’

vv Froombosch

Terug naar het Groninger land. Nadat Lubberts in het huwelijksbootje stapte met zijn Brabantse Nellie, vonden de twee een huis in Froombosch. ,,Het was daar al snel bekend dat ik scheidsrechter was en wel wat voor de plaatselijke voetbalvereniging wilde doen.’’ Lubberts was net als in Harkstede scheidsrechter, jeugdbestuurslid, trainer van de jeugd en bovendien lid van de COVS, de scheidsrechtersvereniging. Daarvoor ging hij op pad om de jeugd de spelregels bij te brengen of om bijvoorbeeld een Fair Playcup uit te reiken aan de vereniging die aan het eind van het seizoen de minste gele en rode kaarten heeft. Alles bleef ook gewoon doorgaan toen de oud-medewerker van Essent op zijn 46e vanwege zijn werk verhuisde naar Assen en zich aanmeldde als lid van vv Asser Boys.

Valery Sedoc: ‘Sedoc Voetbalschool is mijn passie’

Valery Sedoc (33) is sinds een jaar vijf vol overgave bezig met zijn eigen voetbalschool ‘Sedoc Voetbalschool Groningen (www.sedocvoetbalschool.nl). Het onderricht van Sedoc tijdens de specifieke trainingen aan voornamelijk jonge voetballertjes onderscheidt zich van andere voetbalscholen.

Bij de voetbalschool van Sedoc worden naast gerichte voetbaltrainingen namelijk ook specifieke looptrainingen gegeven. Geen wonder en misschien ook wel logisch, want Sedoc groeide op in echte atletiekfamilie en was daarnaast ook een talentvolle voetballer. ,,Je moet de school zien als een combinatie van twee sporten’’, vertelt Sedoc in geurenen kleuren. ,,Thuis deden we veel aan atletiek. Mijn vader en moeder, mijn drie broers en ik waren destijds ook atleten. Daarnaast voetbalde ik bij de jeugd van Ajax. Op 15-jarigeleeftijd werd ik ingelijfd door FC Groningen. Daar zat ik in het voetbalinternaat. De kennis die ik door beide sporten heb vergaard, probeer ik nu over te dragen aan jeugdigevoetballers.’’

De lessen van Sedoc vinden op zondag en vrijdag plaats op de accommodatie van Velocitas, bij welke club hij een paar jaar geleden zijn voetbalcarrière afsloot. Sedoc is van mening dat een voetballer baat heeft bij looptrainingen. Sedoc heeft een eigen concept opgebouwd en wil zich daarmee onderscheiden. ,,Ik wil graag kinderen trainen die echt wat willen. Daarbij zie je bij het ene kind uiteraard sneller resultaten, maar het gaat vooral om de intentie. We willen graag bij elk kind constateren dat er van een stijgende lijn sprake is. Belangrijk daarbij is ook de persoonlijke ontwikkeling. Mijn persoonlijke ambitie is om te laten zien wie ik ben en waar de school voor staat.’’ Sedoc zegt na zijn komst vanuit Amsterdam al die jaren meteen prettig gevoel in het noorden te hebben gewoond. ,,Ik versta het Gronings goed en ik spreek het ook een beetje’’, grapt hij. Hij heeft bovendien de noordelijke mentaliteit altijd gewaardeerd. ,,Het was toen ik bij FC Groningen kwam een behoorlijke verandering voor mij. Toch voelde ikme al vanaf dag één hier al thuis’’, blikt hij op die periode terug. ,,De mensen zeggen hier ‘Doe maar lekker normaal’. Dat is in het westen wel even anders.’’

Bij FC Groningen speelde Sedoc weliswaar een aantal duelsin de hoofdmacht, maar de echte doorbraak bleef uit. ,,Ik had pech dat Bruno Silva toen op mijn positie voor mij stond. Hij was op dat moment de beste speler van FC Groningen. Mentaal zat ik wel goed in elkaar, maar je moet er natuurlijk ook een beetje geluk bij hebben.’’

Sedoc onderhoudt nog steeds goede contacten met zijn aan atletiek verbonden broers. Hij overweegt niet om terug te keren naar het westen, maar spreekt wel de wens uit om ooit op voetbal- en atletiekgebied met zijn broers te mogen samenwerken. ,,Ik voel me hier thuis’’, zegt hij. ,,Met mijn vriendin en twee kinderen wonen we hier prima. Mijn broers verzorgen ook looptrainingen bij onder andere Ajax. Het zou mooi zijn om iets met hen samen te doen. Wie weet ka nde voetbalschool in de toekomst uitgebreid worden naar het westen van Nederland.’’

Voorlopig zet Sedoc zich vol overgave in voor zijn eigen voetbalschool. Hij denkt dat die zeker bestaansrecht heeft. ,,Ik zie steeds meer een stijgende lijn. Door mond-op-mondreclame wordt de school steeds bekender.’’

Hoogeveen gaat supergoed

Het gaat in de laatste twee jaren onder leiding van trainer Nico Haak (37) fantastisch met Hoogeveen. In zijn eerste jaar werd Hoogeveen kampioen van de eerste klasse F van het zondagvoetbal. Dit seizoen gooit Hoogeveen hoge ogen in de Hoofdklasse.

In het dagelijkse leven is Haak als coördinator van de middenbouw werkzaam bij de jeugdafdeling van PEC Zwolle. Haak geniet met volle teugen van het succes van Hoogeveen, maar denkt niet dat het succes een erg grote verrassing is. ,,Na de promotie naar de hoofdklasse verwachtten we dat we in linker rijtjes konden meedraaien en misschien wel een periode titel konden winnen. We durfden niet dromen dat we zo lang om de titel konden meedoen. Ik vind het prachtig dat ik er leiding aan mag geven, maar het succes is ook te danken aan de goede samenwerking met de assistenten, teamleiders en medische staf. Het is geweldig dat ik van het bestuur de ruimte krijg om een eigen visie neer te leggen.’’

Haak staat bekend om zijn nuchtere uitstraling, zijn sociale belevenis en zijn tactische strijdwijze. ’’Ik hecht veel waarde aan relaties. Ik houd van overleg en probeer de voetballers te leren om hoog druk te zetten. Je hebt elke speler nodig om te presteren.’’

Haak ervaart de afwisseling tussen de jeugd van PEC Zwolle en de topamateurs van Hoogeveen als prettig. ,,Ik vind het prachtige met jeugd die droomt om ooit prof te kunnen worden, te mogen werken aan hun ontwikkeling.’’Als actief voetballer speelde de in Emmercompascuum woonachtige Haak bij onder andere CEC, Mariënberg, Valthermond en ZBC. Een knieblessure betekende het einde van zijn actieve carrière. Haak centreerde zich daarna met veel ambitie op het trainersvak. ,,Er zijn diverse aantrekkelijke dingen in het trainersvak. Ik zou best eens als hoofd opleidingen bij een betaalde club willen zijn. Ik ben nu echter ook dik tevreden. Aan beide functies bij Hoogeveen en PEC Zwolle beleef ik intens veel plezier.’’

Jaap Danhof gaat met Poolster voor hoogst haalbare

Jaap Danhof is een familieman en werkzaam bij de politie. Hij kan naast zijn drukke werkzaamheden zijn ei volledig kwijt als voetbaltrainer. De bevlogen Danhof had in het verleden meerdere clubs onder zijn hoede. Momenteel is hij de oefenmeester van zaterdag-vierdeklasser Poolster. De club uit Spijk beleeft net als vorig seizoen een uitstekend jaar.

,,We zijn goed bezig’’, doet Danhof uit de doeken. ,,We hebben weliswaar een ietwat smalle selectie, maar deze enthousiaste spelersgroep is altijd gretig. Ze willen altijd het hoogst haalbare bereiken. Qua niveau zou deze groep in de derde klasse kunnen passen. Helaas stopt een aantal routiniers, waaronder aanvoerder Jeroen de Groot. Hij wordt volgend jaar tweede trainer bij Oranje Nassau. We hebben het volgend seizoen een erg jonge spelersgroep. Dit is voor mij en voor de spelers een mooie sportieve uitdaging.’’

Danhof zegt dat het niet alleen de spelersgroep is waardoor hij zich thuis voelt bij Poolster. De inwoner van Loppersum vindt dat hij in een gespreid bedje is gekomen bij Poolster. Er zijn fijne vrijwilligers binnen de club, waar het goed mee samenwerken is. ,,Qua accommodatiekan het ook gewoon niet beter. Men heeft hier vorig jaar een prachtige kunstgrasveld neergelegd. Daar is menig club jaloers op.’’

Danhof begon zelf met actief voetballen in zijn geboorteplaats Westernieland bij vv PWC. Later vertrok hij vanwege zijn werkzaamheden bij de politie een aantal jaren naar Amsterdam. Na zijn terugkeer naar het hoge noorden ging hij voetballen bij Viboa en later in zijn nieuwe woonplaats Loppersum, waar hij na verloop van tijd ook een groot aantal jaren trainer werd. Vervolgens had hij de Heracliden, Godlinze, weer SC Loppersum, Noordster en nu dus Poolster onder zijn hoede. ,,Ik heb het bij iedere club naar mijn zin gehad. Vaak ging dat in sportief opzicht goed, soms ging het wat minder, maar ook daar moet je als trainer mee om kunnen gaan.’’

Op de vraag wat hij verwacht van het komend seizoen zegt hij: ,,Wij gaan met Poolster voor het hoogst haalbare.’’

Gideon Kamminga vindt spelen en besturen bij De Heracliden even leuk

De 27-jarige Gideon Kamminga zet zich op allerlei terreinen volledig in voor De Heracliden. Kamminga is bij de zaterdag-vierdeklasser uit Uithuizermeeden zijn hele leven op allerlei manieren betrokken. In sportief opzicht maakt de verdediger deel uit van de hoofdmacht en in het bestuur draagt hij zijn steentje ook bij.

,,Ik vind besturen en voetballen even leuk’’, antwoordt Kamminga op diplomatieke wijze. ,,Het maakt me echt niets uit. Ik speel al vanaf de F-jes bij De Heracliden en zat destijds in allerlei activiteitencommissies en in de organisatie van feestjes. Daarom was het niet onlogisch dat ik twee jaar geleden zomaar in het bestuur rolde.’’

In het dagelijkse leven runt Kamminga samen met zijn compagnon Robert de Vries een sportschool (www.sportcentrumdeoudefabriek.nl) in een fabrieksloods die in het verleden als meubelfabriek werd gebruikt. In het in oktober 2018 geopende sportcentrum kunnen diverse sporten zoals yoga, spinning, fitness en squash worden beoefend. ,,Mijn achtergrond is bedrijfskunde. Robert is meer van de sportverzorging en het management’’, vertelt Kamminga. ,,We deden beiden veel aan fitness, maar konden in Uithuizermeeden helaas niet terecht. We vonden dat er in Uithuizermeeden ook een sportcentrum moest komen. ’’In sportief opzicht gaat het met De Heracliden niet helemaal naar wens. Vier jaar geleden speelde de club zelfs nog een jaartje in de tweede klasse. Daarna is het echter bergafwaarts gegaan. ,,We vlogen heel hard uit die tweede klasse’’, herinnert Kamminga zich nog goed. We begonnen na de degradatie nog redelijk in de derdeklasse. Toen kwam de klad erin en in de nacompetitie vlogen we er kansloos uit. In twee jaar tijd zakten we dus twee klassen naar beneden.’’

Omtrent het bestuurlijke gedeelte bij De Heracliden is Kamminga beter te spreken. ,,Het is bij ons allemaal aardig stabiel’’, meldt hij. ,,Bovendien is onze vereniging altijd in voor leuke organisaties. Jaren geleden hadden we een Spieren-voor-Spierentoernooi. Elke maand was er een elftal aan de beurt om iets te organiseren. Aan het eind van het seizoen werd er een 24-uurstoernooi georganiseerd. We hebben toen 20 duizend Euro opgehaald."

Marcel Groothof nog lang niet versleten

Marcel Groothof is inmiddels wel veertig jaar, maar de sluitpost van Zuidhorn heeft het gevoel nog lang niet versleten te zijn. Hij probeert wekelijks met veel verve zijn doel bij zaterdag derdeklasser Zuidhorn schoon te houden.

,,Ik kap ermee als ik een het gevoel krijg dat ik te oud word’’, reageert Groothof. ,,Natuurlijk merk ik wel eens dat ik wat trager reageer dan in mijn jonge jaren, maar daar staat tegenover dat ik door mijn ervaring sneller veel spelsituaties herken.’’

Na een drietal jaren in de tweede klasse moest Zuidhorn het dit seizoen proberen waar te maken in de derde klasse C van het zaterdagvoetbal. Zuidhorn deed het prima en speelde samen met LTC en SC Loppersum steeds de eerste viool. De ploeg van trainer Kees Bouma, die het volgend seizoen afgelost wordt door Bob Pontjodikromo, behaalde als hoogtepunt de derde vervangende periodetitel. ,,We spelen vaak met een hele jonge groep, waarvan een aantal jongens pas voor het eerst op dit niveau acteren’’, zegt Groothof. ,,Jaap Jacobs, Jan Peter Steenbergen en ik zijn de routiniers. Het is een hechte groep, er heerst een goede sfeer en de trainingen worden heel goed bezocht. De derde helft sla ik tussen de jonkies ook beslist niet over.’’

Groothof begon als piepjong keepertje bij Farmsum en verkaste daarna op jeugdige leeftijd naar Appingedam en vervolgens naar BVO Veendam. Vervolgens kwam hij weer negen seizoenen voor Appingedam in actie, waar hij grote successen meemaakte, zoals het winnen van de noordelijke districtsbeker. ,,Het waren mooie tijden. In de hoofdklasse speelden we prachtige duels tegen bijvoorbeeld HHC en DeTreffers’’, herinnert Groothof zich nog goed. ,,Jammer dat de club later zo is afgegleden. ’’Na Appingedam speelde hij nog een jaar bij Holwierde, waarna ACV aan de deur klopte. Groothof beleefde er zijn mooiste voetbalperiode. ,,Ik heb daar een aantal jaren op hoog niveau mogen keepen. ACV is daarnaast een hele warme vereniging met een geweldige entourage. De supporters leefden zowel bij thuis- als bij uitwedstrijden intens mee. Ik merkte dat vooral na mijn laatste wedstrijd. We verloren omde landstitel uit van Spakenburg, maar bij onze terugkeer in Assen stond de parkeerplaats van ACV vol met zingende supporters ons op te wachten. Ik heb toen wel even een traantje moeten wegpinken.’’

Zaterdagvoetbal BATO bevalt Matthias de Wit goed

Na het verdwijnen van het zondagelftal van BATO gingen de meeste spelers hun heil elders zoeken. Matthias de Wit was één van een vijftal spelers die zich aanmeldde bij het zaterdagteam van de voetbalvereniging uit Winschoten.

De tot aanvoerder gebombardeerde De Wit heeft geen spijt van zijn keuze. ,,Ik zie het nog steeds wel als een absoluut dieptepunt dat het zondagteam gedwongen uiteenviel, maar ik moet eerlijk zeggen dat het me qua sfeer hier uitstekend bevalt. Voetballen op zaterdag is bovendien gezelliger, omdat de kantine dan beter bevolkt is. ’’In het gerenoveerde eerste elftal van BATO zaterdag waren de prestaties dit seizoen weliswaar nog niet optimaal, maar De Wit zag in de laatste periode ook lichtpuntjes. ,,In het begin liep het stroef en ook na de winterstop speelden we niet denderend. In de laatste periode van het seizoen ging het gelukkig weer de goede kant op.’’

De Wit heeft er alle vertrouwen in dat het volgend seizoen beter gaat verlopen. ,,Het volgend seizoen breekt een aantal talentvolle A-junioren door’’, voorspelt hij. ,,Met de jonge ploeg aangevuld met een paar routiniers hebben we de ambitie om weer mee te doen op een hoger niveau. Het eerste doel is om een stabiele vierdeklasser te worden. Daarnaast hopen we dat de seniorenafdeling weer wat gaat groeien.’’

In het verleden waren BATO en WVV altijd grote rivalen van elkaar in Winschoten. ,,Vroeger bestond die rivaliteit, maar dat is momenteel niet meer het geval’’, vindt De Wit. ,,We merken wel dat er steeds meer jeugd voor BATO kiest. Dat komt mede doordat er bij BATO een echt familiegevoel heerst.’’

In zijn jonge jaren speelde De Wit ook nog even voor WVV. Het gezin De Wit was van Ter Apel naar Winschoten verhuisd. Vader de Wit koos voor BATO, maar Matthias ging liever met zijn buurjongetjes voetballen bij WVV. Natuurlijk ging Matthias regelmatig mee met zijn vader naar BATO. ,,De sfeer sprak me er toen aan en daarom besloot ik om ook voor BATO te spelen’’, legt hij uit. De Wit neemt in het elftal de positie van centralemiddenvelder in. Door zijn drukke werkzaamheden bij de bouworganisatie BAM vindt hij het erg prettig om in zijn vrije tijd te kunnen voetballen. ,,Voor mij is het naast het sportieve aspect een prachtige uitlaatklep. Ik hoop dat nog lang te kunnen meemaken bij BATO. De kans is echter aanwezig dat ik ooit elders kom te werken. ’’De Wit werd voor het seizoen begon unaniem tot aanvoerder van het elftal uitgeroepen. ,,Ik sta qua leeftijd tussen de ‘oude rotten’ als Adolf Tuin en de jonge spelers in. Ik denk dat ze me daarom hebben gekozen’’, veronderstelt De Wit.

Een paar seizoenen geleden werd het zondagelftal met Matthias de Wit tot ongeloof van iedereen zomaar kampioen. De Wit kan het nog steeds nauwelijks geloven, maar ziet deze stunt onder trainer Gerrie Drenth nog steeds als een absoluut hoogtepunt. ,,Tijdens de winterstop stonden we stijf onderaan’’, blikt hij met genoegen terug. ,,Maar daarna begon het als een tierelier te draaien en werden we zomaar kampioen.’’

Wim Smid weer onder de lat in hoofdmacht van Meeden

Aan het eind van het vorige seizoen nam Wim Smid afscheid van de hoofdmacht van Meeden. Drie jaar geleden scheurde hij zijn kruisbanden af en zijn eigen in Meeden gevestigde autobedrijf nam ook de nodige tijd in beslag.

Na een paar wedstrijden moest de nieuwe eerste sluitpost Machiel Goossen echter vanwege een ernstige kwetsuur ook noodgedwongen afscheid nemen, waarna er weer een beroep werd gedaan op de ervaren Smid. ,,Tijdens een familiedag speelden we met het tweede elftal tegen oud FC Groningen’’, herinnert Smid zich nog heel goed. ,,De trainer van het eerste elftal was daar ook. Ik maakte kennelijk een goede indruk, want híj benaderde me om weer in het eerste elftal te komen spelen. ’’Smid heeft er totaal geen spijt van. Sterker nog: hij piekert er niet over om aan het eind van dit lopende seizoen weer afscheid te nemen. ,,Het kriebelde toch weer bij me. Ik vind het nog steeds erg leuk om in de hoofdmacht te spelen.’’Ook aan helemaal afscheid nemen van devoetbalsport wil Smid beslist niet denken. ,,Ik plan ondanks mijn leeftijd helemaal niets. Ik ga door zolang mijn lichaam het toelaat. Voor mij is voetbal naast mijn drukke werkzaamheden in het autobedrijf afleiding en een stukje ontspanning.’’

Smid was vrijwel in zijn gehele voetballoopbaan sluitpost. Hij ziet het seizoen 2013/2014 als het absolute hoogtepunt uit zijn carrière. Meeden promoveerde dat seizoen naar de vierdeklasse en Smid was in dat seizoen tevens de minst gepasseerde doelman van de vijfdeklasse in de regio Noord. Smid zegt zich enorm thuis te voelen bij de voetbalvereniging Meeden. Zijn hele gezin neemt actief deel aan de werkzaamhedenen activiteiten van de voetbalclub. Smid zit in de commissie Zeven tegen Zeven en hij is leider van het van het 35 plus-elftal. Zijn vrouw zetelt in het bestuur van Meeden en zijn twee oudste twee zonen spelen bij de kabouters van Meeden. ,,Het zou mooi zijn als één daarvan ooit keeper wordt’’, mijmert hij.

Andy de Jong is bezige bij

Andy de Jong ziet bijna Abraham, maar is nog altijd even bedrijvig als in zijn jonge jaren. In het dagelijkse leven zet hij zich met ziel en zaligheid in voor zijn bedrijf De Jong Koeriersdiensten (www.dejongkoeriersdiensten.nl) en daarnaast is de 49-jarige bezige bij opmerkelijk actief bij het zaalvoetbal.

In het afgelopen seizoen was De Jong assistent-trainer van de hoofdmacht van de mannen van Leekster Eagles en de hoofdtrainer er van de dames van KTP Nieuw Roden. ,,Ik houd er gewoon niet van om stil te zitten’’, lacht hij. Het Koeriersbedrijf van De Jong is vooral gespecialiseerd in spoedritten in vooral de staalindustrie.

Als voormalig zaalvoetbalvedette was het niet onlogisch dat De Jong na zijn door een kruisbandblessure onderbroken actieve carrière behouden bleef voor het zaalvoetbal. In het afgelopen seizoen was hij bij het mannenteam van eerste Divisieploeg Leekster Eagles de assistent van hoofdtrainer Martijn Alssema. Het echte grote succes bij Leekster Eagles bleef echter uit. ,,Helaas lukte het net niet’’, aldus De Jong. De Jong was zelf vier jaar de hoofdtrainer van de succesvolle ploeg van het vrouwenteam van KTP Nieuw Roden. In het afgelopen seizoen eindigde het team als eerste in de competitie, maar kon het succes niet in de play offs worden bereikt. De nationale beker werd wel gewonnen en het veroverde uiteindelijk ook de Supercup. ,,We speelden in Almere tegen Rotterdamen wonnen na verlenging met 3-1. Het was daarna één groot feest bij ons. Ik heb werkelijk een prachtige tijd gehad met die meiden’’, blikt De Jong op het grandioze succesvolle jaar terug.

De Jong ziet bij het zaalvoetbal duidelijke verschillen in beleving en aanpak tussen mannen en vrouwen . ,,Je bent er heel lang meebezig om meiden iets uit te leggen. Mannen hebben het heel snel door, maar daar tegenover staat dat vrouwen leergieriger zijn en ze denken er beter over na. Mannen moet je tijdens de trainingen vaak benaderen om fanatiek te blijven. Bij de vrouwen is dat niet nodig.’’

De Jong blikt met genoegen op zijn tijd bij Leekster Eagles en KTP Nieuw Roden terug, maar staat inmiddels ook te popelen om binnenkort bij de mannen van zijn nieuwe club Urk, die ook in de eerste divisie spelen, als trainer aan de slag te gaan. ,,Ik heb al een paar jaar contact met Urk’’, zegt De Jong. ,,Het is een prachtige gemeenschap waar ikin terecht kom. Urk haalde het afgelopen jaar de play offs net niet. Ik wil de lat iets hogerleggen. De doelstelling van mij is om de playoffs te halen en misschien promotie naar de eredivisie proberen af te dwingen.’’

Erik Wormmeester wil met Velocitas 1897 binnen vijf jaar in tweede klasse spelen

,,We moeten promoveren, want we zijn veel te goed voor deze competitie’’, benadrukte Erik Wormmeester vlak voor het eind van de competitie na de winst op koploper Helpman. De trainer van zaterdag vierdeklasser vindt dat Velocitas het aan zijn stand verplicht is om in sneltreinvaart op een hoger niveau terecht te komen.

Een jaar eerder maakte Velocitas 1897 in de vijfde klasse de dienst uit en ook in dit seizoen waren de meeste tegenstanders te zwak voor de ploeg uit Groningen. Velocitas 1897 had alleen pech dat het in dezelfde klasse ingedeeld was als Helpman, dat kwalitatief ook ver bovende rest uitsprong.

Wormmeester is duidelijk in de doelstelling van Velocitas 1897. De trainer vindt dat het ‘normaal’ is dat het elftal binnen vijf jaar minimaal op twee klasse niveau acteert. De bij een grote verzekeringsmaatschappij werkzame Wormmeester zegt dat hij over een goede jonge selectie beschikt. ,,Het zijn allemaal goede technisch vaardige spelers’’, beschrijft hij de spelersgroep. ,,We hebben een grote groep spelers, waarvan er altijd minimaal achttien de trainingen bezoeken. Op donderdagavond sluiten vaak een paar A-junioren aan, waardoor we partijtjes van elf tegen elf kunnen spelen. Dat komt bij weinig amateurclubs voor. ’’Spits Quinn Mekel is de meest opvallende speler. In het vorige seizoen knalde hij bijna tachtig keer raak en in dit seizoen haalde híj meer dan vijftig keer met succes de trekker over. ,,Hij is een spits met een neusje voor het doel. Hij kan zo vaak scoren, omdat hij altijd goede aanvoer krijgt. Het gebeurt zelden dat hij naast of over schiet. ’’Wormmeester (50) speelde vanaf zijn jonge jaren bij Velocitas 1897. ,,Ik heb eerst een jaar bij VVG gespeeld, omdat mijn tante daar voorzitter was. Ik ging naar Velocitas 1897 toen VVG op een ander complex ging spelen.’’

Na zijn jeugdperioden belandde Wormmeester snel op 16-jarige leeftijd in de hoofdmacht. Hij speelde meestal in de as van het elftal, maar kon ook op andere posities terecht. ,,Voor de trainer was ik een ideale speler, omdat ik op alle posities kon spelen. Ik was wel een luie speler. Het was een nadeel dat ik niet voorop ging in de strijd. Ik hield er op zaterdagavond ook geen rekening mee dat ik op zondag moest voetballen.’’ Op 30- jarige leeftijd stopte hij en ging hij zich op het trainersvak storten. ,,Mijn vrouw had met haar werk in de verpleging onregelmatige tijden. Het werd daarom een lastig verhaal.’’

Wormmeester rolde nadat zijn zoon Sam ging voetballen bij Velocitas 1897 in het trainersvak. Hij werd de trainer van de F-jes en ging steeds met het elftal mee. Toen Sam in de hoofdmacht belandde ging vader Erik mee. ,,Ik had nooit gedacht dat ik ooit trainer bij de senioren wilde worden. Ik wilde eigenlijk alleen bij de jeugd trainer zijn. Ik heb er nu echter ook bij de senioren veel plezier in. Sam is een totaal andere speler dan ik. Hij heeft meer het karakter van mijn vrouw en is aanmerkelijk sneller dan ik was.’’

Wormmeester zegt dat Velocitas 1897 een belangrijk deel van zijn leven is. ,,Het is een warme vereniging, waar iedereen welkom is’’. En de resultaten liegen er ook niet om: op 18 mei jl. won Velocitas 1897 JO10-1 met 14-2 van Roden JO10-2G. Het team werd daarmee kampioen in hun klasse.